Veel fans van progressieve metal hebben er even op moeten wachten, maar Textures is terug met een nieuw album! Nadat de band in 2018 aangaf ermee te stoppen, waren er geruchten van een tegenhanger van het album ‘Phenotype’ uit 2016. Vorig jaar werden al enkele singles uitgebracht, maar nu, tien jaar later, is het eindelijk zover.
Geen voortzetting, maar wedergeboorte
Het idee achter Genotype is dat het geen onafgemaakte ideeën zijn die weer zijn opgepakt . Dat is ook goed te horen. Deze acht nummers voelen en klinken totaal anders dan Phenotype. Waar Phenotype meer leunt op de metalkant, is Genotype daar anders in. Dat hoor je ook gelijk in de introtrack ‘Void’. In plaats van dat het nummer gelijk inbeukt zoals ‘Oceans Collide’ bij ‘Phenotype’ doet, vult ‘Void’ eerst een ruimte op met audioscape. Deze scape voelt alsof je in een ruimteschip bent van een sciencefictionfilm. Deze vibe komt ook het gehele album terug waardoor Genotype meer een progopera of muziekreis is.
De eerder uitgebrachte singles
Na de introtrack ‘Void’ volgt het nummer ‘At The Edge Of Winter’ met niemand minder dan Charlotte Wessels (ex Delain). Dit is één van de singles die ze in 2025 hebben gereleaset. Voor mijn gevoel brengt het nummer het beste van beide samen: het symphonische van het materiaal van Charlotte Wessels en het progressieve van Textures. Hierdoor is het een dynamische track en legt het een basis voor de rest van het album.
Behalve ‘At The Edge of Winter’ kwamen vorig jaar ook de nummers ‘Vanishing Twin’ en ‘Closer To The Unknown' uit. ‘Vanishing Twin’ begint met een a capella die later in het nummer herhaald wordt. Net zoals de andere nummers op dit album bouwt dit nummer langzaam op tot een climax richting het einde. ‘Closer To The Unknown' voelt meer steady en minder prog in mijn beleving.
Mix van nieuw en progressive
‘Measuring The Heavens’ is de eerste track die je op het album hoort die meer lijkt op de oude Textures. Veel polyritmes, progressieve overgangen en na even wachten ook geschreeuw. Hun nieuwe sound is goed te horen met de synthesizer accenten, veel clean vocals en de hoeveelheid ruimte in de muziek. Nautical Disk heeft zelfs genoeg ruimte voor verschillende basloopjes in het opbouwende intro.
Het album sluit af met de nummers ‘A Seat For The Like Minded’ en ‘Walls Of The Soul’. Beide nummers zijn in vergelijking met de rest wat meer progressief. ‘A Seat For The Like Minded’ start net zoals de rest met een opbouw die het hele nummer duurt. ‘Walls Of The Soul’ is het langste nummer van het album en begint wat rustiger. De drums in dit nummer zijn lekker technisch en daardoor is het leuk om ernaar te luisteren. Halverwege het nummer slaat deze om naar een breakdown en een wat zwaarder stuk.
Heruitvinding van hun eigen sound
Ik ben benieuwd wat Texture-fans vinden en of zij het nog wel prog genoeg vinden. Het is wel echt een stuk softer, trager en voor mijn gevoel minder technisch dan hun vorige materiaal. Veel nummers hebben een opbouw tot het einde van het nummer of zijn juist erg steady. Hierdoor is het album wel echt een heruitvinding van de band en kan ik mij goed voorstellen dat niet alle fans op dit album zaten te wachten. Overall luistert het album lekker weg en heb ik er zelf niet zo last van dat het minder prog is dan vroeger.
