Sad Whisperings. We schreven al eerder over deze band, en bespraken hun laatste EP Strategy of Tension in een tiplijst. Zelfs in Ondergronds Kabaal kwam Sad Whiserpings tijdens de aflevering over Nederlandse Doom metal voorbij. En toen was daar ineens een nieuw album. Ruim 30 jaar na het ontstaan van de band, en bijna 6 jaar na de re-issue van hun album Sensitive to Autumn. En hoewel de bezetting door de jaren heen is gewijzigd, is de kernboodschap onveranderd: melancholische, loodzware metal die de luisteraar meezuigt in een moeras van emotie.
Sad Whisperings
Voor wie Sad Whisperings nog niet kent; deze Groningse symphonische doom metalband zag in 1990 het licht onder leiding van Alexander van Leeuwen. Na een lange tijd afwezig geweest te zijn, kwam de band in 2020 terug met een re-release van hun album Sensitive to Autumn, en daarna met de re-release van Return to Autumn. Vorig jaar kwam de band terug met nieuw werk, op de EP Strategy of Tension. Winter Within was destijds mijn favoriete nummer, en die heeft het zelfs nog tot mijn persoonlijke playlist geschopt. Begin dit jaar, ruim 35 jaar na de oprichting, is de band terug met een volledig album met de titel The Hermit, en kunnen we genieten van 41 minuten aan melancholische, prachtige tunes en diepe grunts.
The Hermit
Wat direct opvalt aan The Hermit is dat Sad Whisperings niet in de valkuil trapt van eindeloos slepende doom-clichés. Waar je bij doom metal vaak nummers van meer dan 10 minuten verwacht, kiest Sad Whisperings vooral wat compactere tracks. Qua sound klinkt het modern en gepolijst, maar behoudt die noodzakelijke rauwe rand die de death metal-wortels van de band eer aan doet. Soms maakt dit het geluid wel ietwat vlak, maar misschien ben ik gewoon verwend met het niveau van de huidige producties.
Het album opent met Heart of Darkness, waarbij een breekbare piano-intro al snel plaatsmaakt voor een muur van geluid. Ergens doet het denken aan bands als Anathema, maar dan wel veel zwaarder. De riffs van Alexander zijn dik en melodieuze leads worden afgewisseld met ritmische partijen. Na Heart of Darkness volgt een track die we vorig jaar al hadden gehoord, namelijk de titeltrack van Strategy of Tension. Dat deze epische track het ook tot het album heeft gemaakt vinden we helemaal niet erg. Sad Whisperings laat wederom zien vooral goed te zijn in het neerzetten van een zware, beklemmende sfeer en een muur van geluid. De melodische stukken zijn prachtig, de vocals zwaar en duidelijk.
Na het zware Strategy of Tension gaan we nog een tandje harder met Shadow Work, misschien wel mijn favoriete track van de plaat. De intro van de track is een mooie overgang en een rustpuntje na Strategy of Tension, maar die rust duurt niet lang. Wie zegt dat doom traag en laag is is niet bekend met de death/doom die Sad Whispering maakt. De variatie in deze track en de bijna progressieve gitaar riffs en tempowisselingen zorgen voor een unieke take op het genre, en laten zien dat Alexander ook na zo’n lange tijd nog steeds veel in zijn mars heeft. Meesterlijk ook om aan het einde weer terug te keren naar de intro.
Maar we zijn er nog niet. Halverwege deze plaat krijgen we nog groovy beats van Forever War, het uptempo Angry Hermit, waar Alexander laat zien ook over nasty harsh vocals te beschikken. Universe 25 brengt ons gelukkig weer een rustpuntje, met waarschijnlijk het traagste nummer van de plaat. Het is bijna een instrumentale prog-epos, ware het niet dat er aan het einde van de track toch nog wat vocals tevoorschijn komen.
Wat betreft instrumentale tracks; Mystique heeft met recht een van de beste intro’s die ik in lange tijd gehoord heb. Ook hier duurt het bijna 2 volle minuten voordat het nummer echt losbarst en vocals toegevoegd worden. Van mysterie naar duister, dreigend, en met de evilness van oldschool death. Ja, Shadow Work blijft mijn favoriet, maar Mystique neemt een goeie tweede plek in. En de riffs op Estranged blijven ook zeker langere tijd hangen. Deze bijna hoopvolle track is een mooie, waardige afsluiter voor een van de betere albums van de afgelopen tijd. Dikke complimenten overigens om de plaat af te sluiten met een akoestisch outro. Over sfeer gesproken.
Final Thoughts
Pff. Wat een album. Sad Whisperings zet een killer van een album neer in het begin van 2026, en ik ben benieuwd welke band hier dit jaar nog overheen gaat. Ja, naast alle lofzang heb ik ook een kanttekening. Met een iets minder vlakke productie, waarin de gitaar partijen en de piano nog beter uit de verf komen, zou ik dit album nog veel toffer vinden. Ik heb de band al een keer live mogen zien, en ik weet dat dit, in een goeie mix, zo ontzettend veel vetter is. Dat gezegd hebbende; dit album staat zeker ergens in mijn top 10 van 2026.
Duurt 41 minuten je te lang, luister dan vooral even Shadow Work, want dat is toch echt wel een pareltje.
Meer weten over Sad Whisperings? Je vind ze op hun eigen website.
